| تبليغات | X |
کـجــاي ايـن جــنـگـل شــب
پنهون مي شي خورشيدکم
پشـت کدوم ســد ســکـوت
پـر مـي کــشــي چــکـاوکم
چرا بـه من شک مي کنی
مـن کـه مـنـــم بـرای تــو
لبـریـزم از عـشــق تــو و
سـرشــارم از هــوای تــو
...
هیچ جا اثری ازت نیست. گمت کردم انگار از اول هم نبودی انگار همشو خواب دیدم!
کامنت ها را باز می ذارم تا اگه این دور و برا پیدات شد ( که جزء محالاته ) یاد یه چیزایی بی افتی و...
خانه ديگر خانه نيست
آدمها ، آدم نيستند
ومن، ...
من، نيستم!
كمي از من جامانده كنار سيب زرد 6 سالگي و اولين روز نيمكت هاي كوچك و تخته سياه.
تكان نمي خورم از جايم
اين ، مادر است كه تاب را به پرواز در مي آورد
من به خال لبت اي دوست گرفتار شدم
چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم
لا به لاي درختها كه قدم مي زني ، يادت باشد هوس خوردن آلوچه هاي ترش و خوشمزه ي تك درخت وسطِ باغ به سرت نزند!
اگر من هنوز من بودم ، خودم را مثله مي كردم و پخش مي شدم ميان مناظره هاي پروين و حظ مي بردم از 8 سالگي و غرق مي كردم خودم را ميان همه ي داستانهاي ژول ورن!
همه چيز انگار نابود شده است و خدا آدم بزرگ ها را فراموش...
فراموش كرده است؟؟؟
و من مني كه ديگر من نيستم چرا غصه نخوردم از بزرگ شدن و گريه نكردم وقتي لباسهاي كودكي برايم تنگ مي شد!
دست هاي مردانه ، قدرت ، گرما ، نيرو ، ماموريت ، شيفت شب ، جاده ، برف ، سرما و تكرار مداوم آية الكرسي براي آمدن پدر!
خانه ديگر خانه نيست
و ما همه جا مانده ايم از بودن
....
